ليلي و مجنون

[parvin]

ليلي و مجنون



يك شبي مجنون نمازش را شكست

بي وضو در كوچه ي ليلا نشست


سجده اي زد بر لب درگاه او

پر ز ليلا شد دل پر آه او


گفت يا رب از چه خوارم كرده اي

بر صليب عشق دارم كرده اي


جام ليلا را به دستم داده اي

و اندر اين بازي شكستم داده اي


نشتر عشقش به جانم مي زني

دردم از ليلاست آنم مي زني


خسته ام زين عشق دل خونم مكن

من كه مجنونم تو مجنونم مكن


مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلاي تو ....... من نيستم


گفت اي ديوانه ليلايت منم

در رگ پيدا و پنهانت منم


سال ها با جور ليلا ساختي

من كنارت بودم و نشناختي


عشق ليلا در دلت انداختم

صد قمار عشق يك جا باختم


كردمت آواره ي صحرا   نشد

گفتم عاقل مي شوي اما نشد


سوختم در حسرت يك يا رب ات

غير ليلا بر نيامد از لبت


روز و شب او را صدا كردي ولي

ديدم امشب با مني گفتم    بلي


مطمئن بودم به من سر مي زني

بر حريم خانه ام در مي زني


حال    اين ليلا كه خوارت كرده بود

درس عشقش بي قرارت كرده بود


مرد راهش باش تا شاهت كنم

صد چو ليلا كشته در راهت كنم.


.